Edukacja dzieci a nauczanie języka ojczystego (modersmålsundervisning)

Wobec uczniów, którzy w codziennych kontaktach z rodziną posługują się innym językiem niż język szwedzki i których przynajmniej jedno z rodziców posiada inny niż szwedzki język ojczysty, szkoły podstawowe mają obowiązek stworzenia warunków sprzyjających zachowaniu i rozwijaniu języka ojczystego tych uczniów oraz wzmocnieniu ich tożsamości narodowej.
Utworzono odpowiednie akty prawne (Skolförordningen, Gymnasieförordningen), które regulują różne formy nauki języków ojczystych dla dzieci cudzoziemców. I tak:

Uczeń może wybrać swój język ojczysty jako:
a) dodatkowy język (språkval) od klasy szóstej,
b) przedmiot wybieralny (elevens val) z propozycji szkoły, w siódmej klasie.

Uczeń może uczestniczyć w lekcjach języka ojczystego, gdy te są organizowane w ramach planu szkoły.

Uczeń może wybrać swój język ojczysty jako zajęcia pozalekcyjne.

Szkoła może zaproponować uczniowi dwujęzyczne nauczanie.

Za organizację tych zajęć odpowiedzialna jest szkoła. Rodzice zainteresowanego nauką języka polskiego ucznia składają do wychowawcy klasy lub dyrektora szkoły podanie, którego druk powinien dostarczyć wychowawca ucznia.
W szkołach gimnazjalnych również istnieją możliwości rozwijania języka ojczystego dla uczniów z rodzin cudzoziemskich.
W propozycjach kursów, w ramach ogólnopaństwowego programu nauczania dla szkół ponadpodstawowych, znajdują się trzy różne kursy z nauczaniem języków ojczystych:
- aktywna dwujęzyczność (Aktiv tvåspråkighet),
- język ojczysty A (Modersmål A),
- język ojczysty B (Modersmål B).
Język ojczysty jest w takich przypadkach, zarówno w szkole podstawowej jak i średniej, przedmiotem z własnym programem nauczania i własnymi kryteriami ocen. Traktowany jest na równi z innymi przedmiotami.